آنجا بازرگانان ثروتمندى هستند به يكى از ايشان وارد شويم ومالشان را بگيريم ، عقيل گفت : آيا به دزدى آمده‌ام ، حضرت فرمود : از يكى بدزدى بهتر از اين است كه از همهء مسلمانان بدزدى ، عقيل گفت : آيا به من اجازه مىدهى به سوى معاوية بروم ، فرمود : به تو اجازه دادم ، عرض كرد به خرجى سفرم يارى كن ، فرمود : اى حسن چهار صد درهم به عمويت بده عقيل بيرون مىرفت ومىگفت : مرا چون تو غنى سازد خدايم بپردازد به زودى قرضهايم عمرو بن علاء گفته كه وقتي عقيل از أمير مؤمنان خواست از بيت المال سهم وى را بدهد فرمود : تا روز جمعه نزد ما أقامت كن ، أو تا روز جمعه ماند . وقتي حضرت نماز جمعه را برگزار كرد به عقيل گفت : چه مىگويى در بارهء كسى كه به اين همه مردم خيانت كند ؟ جواب داد : مرد بدى خواهد بود ، حضرت گفت : تو امر مىكنى كه من به اين مردم خيانت كنم وبه شما عطا كنم ؟ 8 - واز خطبه حضرت أمير عليه السّلام است : وعقيل را ديدم در حالي كه همه چيزش را از دست داده وفقير شده بود تا جايى كه از من خواست از گندم شما تعداد يك صاع به وى عطا كنم ، ومكررا از من تقاضا كرد مقدار يك دهم بار شتر از جوى شما را در اختيارش بگذارم تا بچه‌هاى گرسنه اش آن را بجوند . نزديك بود سومين روز گرسنگى را مخفى بدارد نتوانسته بود ، بچه هايش را ديدم در اثر شدت فقر رنگهايشان پريده بود مثل اينكه صورتشان از شدت سرما بر خود لرزيده است وقتي باز تكرار كرد به سخنان أو گوش فرا دادم ، فريب خورد وگمان كرد كه مرا از دينم باز داشته ومن أو را شاد خواهم كرد ، برايش آهنى را سخت در آتش گرم كردم تا امتناع ورزد چون نمىتواند آن را لمس كند وبر آن صبر بورزد ، سپس آن را به بدنش نزديك كردم از درد آن ناله كرد نالهء كسى كه به مرض سختى دچار است واز شدت مرض زارى مىكند ، ونزديك بود از روى سفاهت مرا دشنام بدهد به أو گفتم : زنهاى فرزند مرده برايت عزادارى كنند آيا تو از اذيت مىنالى ومن از آتش خدا ننالم ؟ 9 - أبى الهيثم بن تيهان ، وعبد الله بن أبي رافع روايت كردند كه : طلحه وزبير نزد أمير مؤمنان آمدند وگفتند : عمر به ما اين چنين عطا نمىكرد [ شما سهم ما را كم داديد وحال ما را مراعاة نكرديد ] . امام عليه السّلام پرسيد : رسول خدا به شما چه عطا مىكرد ؟ هر دو ساكت شدند ، فرمود : آيا رسول خدا بين مسلمانان ، برابر تقسيم نمىكرد ؟ گفتند : بلى ، پرسيد : پيش شما روش رسول خدا ، براي پيروى كردن اولويت دارد يا روش عمر ؟